Meiden die rijden

Gisteravond (25/2) was de laatste uitzending van het televisieprogramma ‘Meiden die Rijden’. Ik heb ervan genoten. Ik denk dat dit komt door de vrijheid die het programma uitstraalt, over vaak jonge meiden die zware vrachtauto’s over de wegen rijden in binnen- en buitenland. Het is de vrijheid die ik zelf mis, omdat de spierziekte progressief verloopt en ik steeds meer moet inleveren. De rijdende meiden maken het leven vrolijker en ik vind het een voorrecht om dat allemaal te kunnen zien op televisie. Het is mijn venster op de wereld.

Mijn vader werkte toen ik nog jong was als controleur bij de Rijksverkeersinspectie. Dan controleerde hij of de rusttijden werden nageleefd en hij had tijdens wegcontroles veel gesprekken met chauffeurs. Hij schreef er een boek over en leeft nog steeds mee met de transportwereld, ook nu hij allang met pensioen is. In zijn tijd waren er nog maar weinig vrouwelijke chauffeurs, maar nu is dat anders en ze doen het goed. Ik heb er bewondering voor en ze worden steeds meer gewaardeerd in die mannenwereld. Het zijn toch allemaal vrijbuiters.

Foto’s familiearchief. Met de medebewoners van de woonvorm bezochten we een museum van een transportbedrijf ongeveer 12 jaar geleden. Met mijn vader was ik op een open dag bij een transportbedrijf in Geesbrug (1996). Mijn ouders achter een boekenkraam op het Truckstar festival in Assen (1997). Mijn vader tijdens een weg controle in 1990.