ISOLEMENT DOOR CORONA

Sinds een paar dagen gelden er in de woonvorm waar ik woon strenge regels door het coronavirus. Mijn ouders mogen niet op bezoek komen en op de zondagen kan ik niet meer naar mijn ouders. Mijn vader deed iedere week de boodschappen, maar dat doet de leiding nu. Ik begrijp het best en volg het nieuws wel, maar het valt mij niet mee. Ik ben echt aan huis gekluisterd en ik hoop niet dat het heel lang gaat duren. Er zijn wel medebewoners die naar buiten mogen. Maar omdat ik de spierziekte heb en nachtelijke beademing, hoor ik tot de risicogroepen is mij verteld. Ik moet er alles aan doen om besmetting te voorkomen.

Ik kijk veel televisie, maak wat muziek en ga ook iedere dag wel een keer naar de inloop om koffie te drinken en met medebewoners te praten. Iedere dag loopt iemand van de leiding met mij een paar keer de trap op en neer om toch beweging te krijgen. Maar ook dan houden we afstand. De leiding zorgt prima voor ons. Als ik dat wil kan ik met een van hen spreken en ze geven de hulp die ik nodig heb. Dat vind ik fijn want ik word wel een beetje down van de situatie. Al het slechte nieuws over het coronavirus en die mensen in bedden en aan de beademing. Ik voel mij ook erg moe en futloos. Ik verlang naar de tijd dat alles weer normaal is en ik op zonnige dagen met mijn scootmobiel naar buiten mag.

De twee foto’s stuurde mijn vader. De bomen in bloesem maakte hij afgelopen weekeind. Symbool voor betere tijden. De andere foto is van de bemoedigende poster die hangt aan het raam van theater De Tamboer. Het is bedoeld om ons allemaal te bemoedigen in deze moeilijke tijd.